Maand: november 2018

De stilte

img004-kopie

Een stilte zo sereen.
Een gevoel van tijdloosheid.
Is dit wat ze bedoelen
met leven in de Eeuwigheid?

Geen pijn, geen verdriet.
Alleen maar rust.
Gedachteloos zweef ik.
Mijn verstand is gesust.

In de verte klinkt heel zacht muziek.
Zo mooi heb ik nog nooit gehoord.
Het lijkt wel hemels en dan…
zie ik het zilveren koord.

Een engel staat naast me lacht
en neemt me bij de hand.
Het is tijd, hoor ik heel zacht.
We gaan nu samen naar Gods land.

Het koord is los, ik zweef verder,
met de engel aan mijn zij.
In Gods huis ben ik nu welkom.
Mijn aardse leven is voorbij.

het toverstokje

20141230_135035

 

Als ik een toverstokje had,
zou ik je weer laten lachen.
Je blijheid gaf ik aan je terug.
Zorgen liet ik pardoes verdwijnen:
Een moeilijke tijd was achter de rug.

Als ik een toverstokje had,
zou ik je eens laten huilen.
Zilte tranen, vanuit je eigen bron.
Je masker zou ik laten barsten:
Verdriet en pijn verdwenen met de zon.

Als ik een toverstokje had,
gaf ik je een potje moed.
En ook nog één met eigenwaarde.
Ik gaf je leven een nieuwe kans:
Je genoot van het leven op aarde.

Als ik een toverstokje had,
gaf ik jou een roos uit liefde.
Je kreeg een recept voor dankbaarheid.
Ik zou je weer laten stralen:
Een einde van je eenzaamheid.

Als ik een toverstokje had,
liet ik het liefde regenen.
Ik zorgde voor veel zonneschijn.
De aarde kreeg genezing:
Er zou dan eindelijk vrede zijn.